தனிமை (Solitude)

-


One fine evening, I was travelling on a suburban train. Seating near a window I was basking on the sunset and nature. With no one around in that compartment, my state of solitude kicked in. I was having a debate with myself whether the solitude is enjoyable or not. If the solitude was alive, what it would feel about itself. Will it like solitude or not?

We all do like solitude, but do we know the line between solitude and loneliness? Have you ever asked yourself whether you are in solitude state or loneliness state. This poem is all about me asking questions to solitude and loneliness. 


தனிமையே தணிமையே!

தனிமையில் இனிமை காண முடியுமா?

தனிமை என்பது வரமா சாபமா?

துணை தேடுபவனுக்கு எழிதாய் கிடைத்து

உன்னை தேடுபவனுக்கு நீ கிடைப்பதில்லை!


பகலெல்லாம் நிலவை தேடும் சூரியனின்

வலி உனக்கு தெரியுமா?

இரவெல்லாம் சூரியனை தேடும் நிலவின் 

வலி தான் உனக்கு புரியுமா?


இணை தேடும் மீன் ஒன்றுக்கு7 தெரியவில்லை!

தனிமை தன்னை ஆட்கொண்டது என்று!

தனியாய் சுற்றும் நாடோடி சிங்கத்துக்கு தெரியாது,

தனிமை தன்னை ஆட்கொண்டது என்று!


இலை தழைகள் நிறைந்த காட்டில்,

தனியாய் பூத்த பூ ஒன்றுக்கு தெரியும்,

தன்னிடம் பேச இன்னொரு பூ ஒன்று,

இங்கு இல்லை என்று!


பாலைவனத்தில் முட்கள் நிறைந்து

தனியாய் நிற்கும் கள்ளி செடியை போல,

உன்னை தேடி வருபவனை நீ

கடினமான ஒருவனாய் மாற்றுவதேன்?


உன்னை வேண்டாம் என்று செல்பவனை

நீ உன் பக்கம் இழுத்து கொள்கிறாய்,

உன்னை வந்து சேர்பவனையும் 

நீ விளக்கி வைக்கிறாய்!


ஒரு வேளை உனக்கும் தனிமை,

என்ற ஒன்று தேவைப்படுகிறதா?

இல்லையெனில் உன்னை வேண்டாம் என்றவனின்,

கவனம் உனக்கு தேவை படுகிறதா?

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

இருக்கை கதைகள் (story of a park bench)

-
Image
O n one fine evening during my walk in a park, I just had a random thought. What if the benches in parks have ears? What is they can hear us? What if they can able to process what we say and reply back? The park bench would have heard a lot of our stories which we wouldn't even talk to other people. This thought did hit me hard. This poem is just a imagination of my random thought. Please take a few minutes to go through my kirukkal. மேற்கே உதிக்கும் சூரியன் , கிழக்கே மறைந்தாலும் , இடைவிடாது மழை பெய்து , வெள்ளம் கரைபுரண்டாலும் , உறையவைக்கும் குளிர் காலம் , மக்களை வீட்டிற்குள் முடக்கினாலும் , இயல்பு நிலைக்கு திரும்பிய மக்கள் , அன்றாட வாழ்க்கைக்கு சென்றாலும் , பூங்கா இருக்கை ஆகிய எனக்கு , தெரிந்த கதைகள் ஆயிரம் இருக்கு . இல்லத்தரசிகளின் இல்வாழ்க்கை கதை , கணவர்களின் அன்றாடம் கதை , குழந்தைகளின் வெகுளித்தனமான கதை , குழந்தை இன்றி தவிக்கும் தம்பதியின் கதை , கோட்டை கட்டும் காதலர்களின் கதை , கோட்டைகளை இடித்த விவாகரத்து கதை , கடனாளியின் கவலை கதை , கடன் ...
Read more

ஊரடங்கு (Lockdown)

-
Image
Not everything goes according to the plan. This applies to the god too! May be god created us for being a watchful protector of mother nature! But instead we turned into a selfish being and exploiting mother nature and it's abundant resources! A lion would hunt only when it's hungry. Otherwise it won't even care about its prey or other animals. But, we humans kill every animals for luxury, appearance and business. As elders said, mother nature will take back what's right for her. And we humans know the value of nature only during a crisis or a natural disaster situation. I have written this poem based on the current lockdown situation. நொடி முள்ளாய் நிக்காமல் சுற்றிய இயந்திர உலகம், இன்று மணி முள்ளாய் வேகம் குறைந்த மாயம் என்ன? பேராசை எனும் தீ அணைந்து, உயிராசை வந்ததன் நோக்கம் என்ன? ஏ மானிடா! எழில் மிகுந்த காட்டை அழித்தாய், அதில் புழங்கிய பல்லாயிரம் உயிர்களை கருவருத்தாய். ஆறு குளம் ஏறி என அனைத்தயும் அழிததாய், அதில் வாழ்ந்த பல்லாயிரம் உயிர்களை அழித...
Read more

இருளை கடந்த வண்ணத்துப்பூச்சி (A Butterfly which crossed Darkness)

-
Image
We all do the wrong things in our life or fall victim to someone's wrongdoings. Such as Abusing someone, hurting one's feelings, taking someone for granted, feeling depressed and killing ourselves and so on.  We all would have gone through a phase in our life where we realised our mistakes. Some people cross that bridge with the help of hope, but others stumble upon and fall under the bridge which is filled with darkness. For those people, they don't have enough hope and courage to feel the better tomorrow. I have written this poem to the people who have a burden and darkness in their heart. To let them know that, there is a better tomorrow.  பறந்து விரிந்த என் அழகிய வானம், இன்று நான்கு சுவர்களுக்குள் சுருங்கியது, பல மையில்கள் சுற்றிய என் கால்கள், இன்று பத்தடி அறைக்குள் அகப்பட்டது. குடியின் பிடியில் சிக்கிய நான், தூக்கத்தில் உளரும் குழந்தை போல, தன்னிலை மறந்து அலைந்து திரிந்தேன். கூடா நட்பில் மூழ்கி கேடாய் மாறி, மதியிழந்து மக்களை விரட்டும் மதயானை போல, கொலை செய்ய முயன்றேன் அன...
Read more