Goodbye Talk of a Friend (ஒரு நண்பனின் பிரியாவிடை உரை)

-


Life always gets hard when we come to know our loved ones are no more, especially friends. We all would have come across the demise of our best friends. The person who shared happiness and sadness with us,  fights with us and fights for us, shares beautiful memories with us.

I too lost the best friend of my childhood (Saravana) due to a deadly life-sucking disease (muscular dystrophy). According to that disease, As it gets stronger, the person loses control over his bodily actions(walking, running, moving hands and fingers). Eventually, every muscle and organ in the body gets fail one by one and the person dies.

The moment I came to know that he was no more, everything around me turned dark for a few minutes. I had an enjoyable childhood at his home. Though he cannot walk, I and my brother would make my friend comfortable and always tried to keep my friend happy. When I finished my schooling and after joining college, I got a new circle, new friendship and I was busy exploring it. This new life made me erase my friend from my mind. Stepping inside his house after a few years just to see his dead body was the saddest moment of my life.

I wrote this in memory of him. I imagined that if his soul has spoken to me at his funeral, what it would be?

This poem is an answer to that.

For the context: I wrote this from my friend's perspective as like his soul is talking to me.

என் வீட்டிற்குள் அழுகுரல் கேட்கிறதே,
ஊரெல்லாம் என் இறந்த உடலை பார்க்கிறதே.
கொஞ்சி கொஞ்சி பேசிய என் தந்தையின் கைகளோ,
கொள்ளி வைக்க தயங்குதே.

சிரிப்பால் பூரித்த என் அன்னையின் முகமோ,
துக்கத்தால் துவண்டு நம்பிக்கையின்றி போனதே.

திங்கள் கழித்து வரும் பெளர்ணமியை போல
வருடங்கள் கழித்து வந்தாயே தோழா என் உடல் தகனம் கான.
ஏனடா வந்தாய் என என் தாய் உன்னை கேட்டிட
இனி உன் நண்பன் இல்லை என என் தந்தை சுட்டி காட்டிட

ஓடியாடி திரிந்தோமே சிறு வயதில் ஒன்றாக,
ஒருநாள் கால் வலியால் துடித்தேன்.
நான் நடப்பதும் கடவுளுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றாக.
மறுபடியும் குழந்தை போல் தவழ்ந்தேன்.

பறந்து விறிந்த என் பாலிய பருவ உலகம்,
நான்கு சுவர்களுக்குள் அடைப்பட்டதே.
நோயால் என் கை கால்கள் குறுகி போனதே,
என் ஆசை கனவுகளும் கறுகி போனதே.
நாட்கள் கடந்து வருடங்கள் கடந்து போனதே,
நண்பர்களின் முகங்களோ மறந்து போனதே.

வறண்ட பூமியில் சிறு மழை போல் வந்தாயே தோழா,
என் இருண்ட உலகில் சிறு புன்னகை ஒளி தந்தாயே.
அனையும் விளக்கு பிரகாசமாய் எரிவதை போல,
முடிவை நோக்கி என் நாட்கள் கடக்குதே.

காலம் முடிந்தது என காலன் என்னை அழைத்திட,
இறுதி மூச்சில் என் வாழ்க்கை கண்முன் ஓடிட
மகிழ்ச்சி தருணங்களை கண்டு நான் உரைந்திட
உயிர் உடலையும் உலகையும் பிரிந்து போனதே.


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

இருக்கை கதைகள் (story of a park bench)

-
Image
O n one fine evening during my walk in a park, I just had a random thought. What if the benches in parks have ears? What is they can hear us? What if they can able to process what we say and reply back? The park bench would have heard a lot of our stories which we wouldn't even talk to other people. This thought did hit me hard. This poem is just a imagination of my random thought. Please take a few minutes to go through my kirukkal. மேற்கே உதிக்கும் சூரியன் , கிழக்கே மறைந்தாலும் , இடைவிடாது மழை பெய்து , வெள்ளம் கரைபுரண்டாலும் , உறையவைக்கும் குளிர் காலம் , மக்களை வீட்டிற்குள் முடக்கினாலும் , இயல்பு நிலைக்கு திரும்பிய மக்கள் , அன்றாட வாழ்க்கைக்கு சென்றாலும் , பூங்கா இருக்கை ஆகிய எனக்கு , தெரிந்த கதைகள் ஆயிரம் இருக்கு . இல்லத்தரசிகளின் இல்வாழ்க்கை கதை , கணவர்களின் அன்றாடம் கதை , குழந்தைகளின் வெகுளித்தனமான கதை , குழந்தை இன்றி தவிக்கும் தம்பதியின் கதை , கோட்டை கட்டும் காதலர்களின் கதை , கோட்டைகளை இடித்த விவாகரத்து கதை , கடனாளியின் கவலை கதை , கடன் ...
Read more

ஊரடங்கு (Lockdown)

-
Image
Not everything goes according to the plan. This applies to the god too! May be god created us for being a watchful protector of mother nature! But instead we turned into a selfish being and exploiting mother nature and it's abundant resources! A lion would hunt only when it's hungry. Otherwise it won't even care about its prey or other animals. But, we humans kill every animals for luxury, appearance and business. As elders said, mother nature will take back what's right for her. And we humans know the value of nature only during a crisis or a natural disaster situation. I have written this poem based on the current lockdown situation. நொடி முள்ளாய் நிக்காமல் சுற்றிய இயந்திர உலகம், இன்று மணி முள்ளாய் வேகம் குறைந்த மாயம் என்ன? பேராசை எனும் தீ அணைந்து, உயிராசை வந்ததன் நோக்கம் என்ன? ஏ மானிடா! எழில் மிகுந்த காட்டை அழித்தாய், அதில் புழங்கிய பல்லாயிரம் உயிர்களை கருவருத்தாய். ஆறு குளம் ஏறி என அனைத்தயும் அழிததாய், அதில் வாழ்ந்த பல்லாயிரம் உயிர்களை அழித...
Read more

இருளை கடந்த வண்ணத்துப்பூச்சி (A Butterfly which crossed Darkness)

-
Image
We all do the wrong things in our life or fall victim to someone's wrongdoings. Such as Abusing someone, hurting one's feelings, taking someone for granted, feeling depressed and killing ourselves and so on.  We all would have gone through a phase in our life where we realised our mistakes. Some people cross that bridge with the help of hope, but others stumble upon and fall under the bridge which is filled with darkness. For those people, they don't have enough hope and courage to feel the better tomorrow. I have written this poem to the people who have a burden and darkness in their heart. To let them know that, there is a better tomorrow.  பறந்து விரிந்த என் அழகிய வானம், இன்று நான்கு சுவர்களுக்குள் சுருங்கியது, பல மையில்கள் சுற்றிய என் கால்கள், இன்று பத்தடி அறைக்குள் அகப்பட்டது. குடியின் பிடியில் சிக்கிய நான், தூக்கத்தில் உளரும் குழந்தை போல, தன்னிலை மறந்து அலைந்து திரிந்தேன். கூடா நட்பில் மூழ்கி கேடாய் மாறி, மதியிழந்து மக்களை விரட்டும் மதயானை போல, கொலை செய்ய முயன்றேன் அன...
Read more